HETSPOORBIJSTER.IN

NOT ALL THOSE WHO WANDER ARE LOST

HETSPOORBIJSTER.IN DE WERELD

EasyBlog

This is some blog description about this site

Recent blog posts
Posted by on in Wereldreis 2014
11. S.O.S.

Na het relaxen aan het resort wordt het tijd om weer wat serieuze kilometers te gaan maken. Te beginnen met wat één van de spectaculairste bergpassen van de wereld wordt genoemd: de Hai Vann Pass.

Wederom verwijzen we graag naar de Top Gear Special uit Vietnam, hun beelden zijnNoordkant Hai van Pass beter dan wat wij kunnen maken maar was minstens zo spectaculair.
Ik moet toegeven dat ik met enige aarzeling aan deze rit over de natuurlijke grens tussen noord en zuid begon. deze pas wordt minstens zo vaak aangeduid met gevaarlijk als met prachtig. Vanuit de zee rijst de berg steil omhoog en de toppen hullen zich in mist. Voorheen raasden de knijter maffe chauffeurs van highway 1 hier overheen maar tegenwoordig nemen die de tunnel waardoor het verkeer nu (voor Vietnameze begrippen) zeer rustig is.

Veel haarspeldjesAl kronkelend langs haarspeldbochten banen we ons een weg naar boven maar om de zoveel minuten moeten we toch echt stoppen. Niet omdat het zo gevaarlijk of steil was, integendeel, ik blijk ervarener dan ik dacht want ik heb inmiddels heel wat heftigere routes meegemaakt, maar het uitzicht is zo adembenemend dat je wel even af moet stappen. Langs de groene bergen zie je de in mist gehulde toppen met daaronder de felgroene baaien van de zuid- Chineze zee. De witte schuimkoppen kan je nog tegen de rotsen zien kletsen en voor ons strekt een veelbelovende kronkelroute uitdagend voor ons uit.
De weg lonkt en we willen rijden, maar het uitzicht lonkt en we willen genieten. Jullie willen gewoon niet weten My Lai dorpvoor wat voor een zware keuzes Vietnam ons stelt.
Bovenaan de pas vinden we het oude Franse fort, of wat er van over is, en een gekte aan toeristen-verkoopstandjes met agressieve verkopers. Niet wat we verwachtten en een beetje zonde van de ervaring maar het uitzicht aan de andere kant van de berg maakt alles goed.
Deze pas heet niet voor niks een natuurlijke grens. Jarenlang was hij te moeilijk om te overwinnen en hield hij de Amerikanen in het zuiden maar het is ook een weersgrens en houdt het slechte weer in het noorden. En dat zien we. Vanaf hier kijken we voor het eerst écht zuid- Vietnam in en het uitzicht beloofd hete temperaturen en blauwe luchten.
Waar ik op de weg omhoog nog de voorsprong had, Mies zijn motor loopt niet helemaal lekker in zijn 3 waar de mijne de berg het liefst in de vierde versnelling verslindt, is Mies hier duidelijk door rijervaring in het voordeel. Ik koetelekoet door de bochten maar Mies geniet en gaat los.
Bootje zonsondergangDe weg en de dagen brengen ons naar t opkomende stadje Danang waar we heerlijk genieten van het huisgemaakte chocolade- en kaneelijs van het schattige restaurantje 'Red Sky', en naar Hoi An met zij prachtige Frans koloniale huizen en stratjes zonder verkeer waar we al net zo lekker (westers!) kunnen eten. Vanuit Hoi An bezoeken we op onze motoren My Son, ruines van wat eens een keizerlijke stad was van de Cham Dynastie, door de tand destijds maar ook zeker door Amerikaanse bombardementen gedurende de Vietnamoorlog aangetast. My Son is gebouwd tussen de 4e en de 12 e eeuw en staat op de werelderfgoedlijst.My Son  ruines We bezoeken ook het deprimerende My Lai, bekend van de My Lai Massacre uit de Vietnam oorlog. Hier werd in vier uur tijd een heel dorp, groot en klein, zomaar door Amerikanen werd uitgemoord. Dappere Amerikanen brachten dit voorval uiteindelijk naar buiten en in het naastgelegen museum hangen afschuwelijke foto's van een Amerikaanse oorlogsfotograaf. Het maakt de verhalen die je leest echt.  Wat nodig is want dit rustgevende vredige stekje verraadt verder niks van haar traumatische verleden.
De weg brengt ons verder en het landschap en de lieve mensen helpen ons het nare gevoel van ons af te schudden. We bevinden ons een beetje in niemandsland. Zelden komt hier een toerist langs en we treffen langs de weg prachtige verlaten witte  stranden met rijen palmbomen.
De komende dagen is het sukkelen met eten na de westerse weldaad van hiervoor. Naast een boeddhistische tempel in het kustplaatsje Guy Nhon is een vegetarisch 'restaurant'. We gaan zitten en krijgen wat de pot schaft: een bord vol rijst, groentes en nepvlees. Voedzaam maar niet erg vers. Samen eten we voor 20.000 dong (€0,34). Dus wie zijn wij om eisen te stellen.
Bobs cafeMaar toch zoek ik op het internet of ze ergens in de komende vierhonderd kilometer Westers eten gaan hebben voor Mies. En warempel, halverwege vinden we Tuy Hoa. Een verlaten badplaats waar een Amerikaanse veteraan een cafe geopend heeft en de beste burgers en cheeseburgerpizzas maakt van Vietnam. Zijn openingstijden zijn volgens het bord "tussen 3-9 of wanneer we thuis zijn" en thuis zijn ze.
We vinden een hartelijk welkom, geweldige gasten, allen Vets, met interessante gesprekken en een behulpzame motormonteur die o.a. Mies zijn derde versnelling herstelt. We blijven uiteindelijk drie dagen en wisselen verhalen en mailadressen uit voor we weer op pad gaan, maar niet voordat Mies zijn buik rondgegeten heeft aan iets dat de veelbelovende smakelijke naam "shit on a shingle (SOS) draagt een gerecht wat bekend staat bij alle Vets. De waaghals.
Bepakt met goed wegadvies, ohhh wat zijn de wegen hier mooi, en wat handige weetjes rijden we "Little Russia" tegemoet waarbij we onderweg het meest oostelijke punt van Vietnam gemarkeerd door een vuurtoren nog even aandoen. Tijdens een pitstop in een gehucht raken we aan de 'praat' met een paar voetballiefhebbers nadat hun duidelijk wordt dat wij uit Holland komen. Nu komt weer eens ons zelfgemaakte kleineWaterrijk Hoi An fotoboekje van pas, hierin staan naast foto's van familie en Nederland ook die van het Nederlands elftal van nu en van 1986. Prachtig om te zien hoe ze alle namen kunnen opdreunen. De volgende badplaats (Nha Trang) is volledig overgenomen door Russen. Helaas niet zoals degenen die wij in Rusland ontmoetten, maar de dronken, rijke, irritante variant. Veel last hebben we er niet van, integendeel als niet-Rus krijg je hierdoor wel een erg warm welkom. We vinden een leuk hotelletje vlak bij het strand en laden door een dagje snorkelen 'zoals Mies zegt , of je in een aquarium zwemt' en zonnebaden niet alleen onze accu op maar voorzien mijn bike ook nog even van een nieuwe uitlaatpakking.

 

Dam biet.

Meer foto/s bekijk je hier.

Hits: 1706
0
Posted by on in Wereldreis 2014
10. Tour of Duty

I’ve seen a red door and i want to paint it black……

Met deze soundtrack in mijn hoofd zetten wij op onze motorbikes koers richting Saigon (Ho Chi Minh City.

Ja we gaan inderdaad de Top Gear Experience doen maar dan wel in omgekeerde richting, van Hanoi naar Saigon.

Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb bekijk hier een stukje uit de Top Gear Vietnam Special.

We hebben in Hanoi twee motoren van het type Honda Win aangeschaft, er zit echter geen Honda onderdeel in alleen de naam op het zadel verwijst ernaar, het is Vietnamese imitatie maar dat mag uiteraard de pret niet drukken. Over de route hoeven we ons niet druk te maken de motoren hebben deze rit al meermaals afgelegd, wij kochten ze van twee backpackers die er mee vanuit Saigon naar Hanoi waren gereden en zij kochten ze weer van twee gasten die het andersom hadden gedaan. Topsnelheden zullen we niet bereiken deze “motoren” zijn slechts 100 cc en de wegen lenen zich er ook niet voor.

Voor vertrek hebben we wat tochtjes gemaakt in Hanoi om de motoren te leren kennen, te testen en te wennen aan het drukke verkeer. Lelle heeft eerst nog wat rijlessen gevolgd, ik moet zeggen een natuurtalent. Na wat kleine reparaties en nieuwe voorbanden konden we dan eindelijk op pad.

Uitzicht vanaf ons huisje in Mai ChauOnze eerste bestemming was Mai Chau een klein bergplaatsje op zo’n 90 kilometer van Hanoi. voor we de stad uit waren moesten we nog wel even het drukke verkeer van Hanoi trotseren. Dit was echter prima te doen en ook de weg de stad uit was super.

Eenmaal buiten de stad zagen we kleine dorpjes, glooiende landschappen en heel veel rijstterrassen, echt prachtig. Hoe dichterbij we bij Mai Chau kwamen hoe heuvelachtiger het landschap werd, heerlijk motorrijden! Vlak voor onze bestemming namen we nog even een paar bergen van de eerste categorie, onze machientjes moesten er echt voor werken.

Mai Chau is een klein plaatsje wat voornamelijk bewoond wordt door een van de minderheidsgroeperingen in Vietnam, van Thaise afkomst. Een gedeelte van het dorp bestaat uit allemaal paalwoningen waar je in homestays kunt verblijven, wij verbleven iets verderop in een bamboehuisje voorzien van veranda met prachtig uitzicht op de rijstvelden en omliggende bergen.

De volgende dag zetten we koers naar het zuiden maar niet nadat we eerst onze motorolieHouten Brug hadden laten verversen, langs alle wegen kom je wel bromfietsmakertje tegen, een zelf benoemde motor specialist. Olie verversen kost ongeveer 70.000 dong (2,40€), net als andere reparaties (iets wat wij nog snel zouden ontdekken) is het echt spotgoedkoop en klaar terwijl je wacht.

We reden over fantastische smalle weggetjes langs kleine bergdorpjes waar je overal heerlijke baguettes kan kopen, toch handig die vroegere Franse bezetting. Onderweg werden we door klein en groot, zelfs door hele schoolklassen, vriendelijk begroet met Hello! Of werd er druk naar ons gezwaaid. We maken af en toe wat foto en ruststops bijvoorbeeld bij een prachtige houten hangbrug of van de prachtige natuur. Wat is Vietnam mooi!

Als je van noord naar zuid rijdt heb je de keuze uit twee wegen: de highway 1 of de Ho Chi Minh Highway. Wij vermijden de highway 1 zo veel mogelijk aangezien dit de drukste weg van Vietnam is en rijden het meest over de glooiende en zeer rustige Ho Chi Minh Highway. Overnachten doen we soms in de langs deze weg gelegen Nha Nghi’s, guesthouses dus, of in hotels in de steden. We rijden ook over de kleine tussengelegen weggetjes deze zijn echt fantastisch, soms prima wegdek maar soms ook gewoon geen. Navigeren doen we uiteraard gewoon met Google maps op onze smartphones voorzien Vietnamese simkaart met 3G Internet en tot nu toe gaat dat eigenlijk prima.

Phong Nha Ke Bang National ParkBehalve een prachtig land zijn de mensen ook enorm vriendelijk en zijn ze zeker in de kleine dorpjes geen toeristen gewend. Dat bleek zeker toen we onze eerste panne kregen, een losse uitlaat. Gelijk maar even aan de kant naar de specialist toevallig aan de overkant van de weg. De motor werd gelijk op de standaard gezet om te repareren en of we al gegeten hadden was de vraag, we konden gelijk aanschuiven als we dat wilden. Het vriendelijke aanbod sloegen we af, we hadden immers net zes baguettes achter onze kiezen. Ondertussen liep de hele straat uit om ons te bekijken, er werd ons thee aangereikt, gevraagd waar we vandaan kwamen en Lelle werd als het ware gevlooid door vingervlugge dameshandjes die nog nooit westers haar gezien hadden. Nadat de motor was gemaakt en de grootse nieuwsgierigheid over was konden we on the road again. Dit was echter van korte duur, al na een kilometertje of 20 begon Lelle’s bike steeds zachter te rijden, er zat echt geen gang meer in, dus wij weer aan de kant. Al na een paar minuten stopte de eerste Vietnamese auto, een behulpzaam echtpaar vroeg of ze ons konden helpen, zij is lerares Engels dus dat scheelde een stuk in de communicatie. Ons Vietnamees komt nog steeds niet verder dan xin chao (hallo), Bia Hoi (tapbiertje), en cam on (dank u wel). Zij konden ons niet helpen dus gaan we maar met de motor aan de hand verder ons al voorbereidend op een lange wandeling, we zijn immers in de bergen gestrand. Geweldig, de eerste bocht die we omgaan, geen 20 meter verder, zien we al weer een reparateur. Hup, motor op de middenbok, probleem uitgelegd en monteur gaat aan de gang. Hij schroeft het blok open, dat hierbij alle olie op straat naast het door hem neergezette emmertje terecht komt maakt hier niets uit. We zijn maar wat blij dat we gekozen hebben voor zo’n “Honda” hiervan zijn de onderdelen namelijk vaak voorhanden en dat blijkt ook nu maar weer. Er is een koppelingsplaat defect, een goeie drie kwartier later, en wij 250000 dong armer (8,75€) is deze weer als nieuw, de olie opnieuw ververst en kunnen we wederom op pad. Hij loopt inderdaad weer als een zonnetje.

Het verkeer hier is echt niet te geloven er zijn geen regels lijkt wel maar ieder kijkt een klein beetje links en recht maar het meest voor zich uit en voegt gewoon geleidelijk in. Dit alles gaat met veel getoeter van “ik kom eraan”gepaard maar er is geen agressie. Men vervoert echt alles op, aan of achter scooters en brommers, van koelkasten, flatscreens, dakplaten, andere brommers tot varkens in manden, kippen en eenden aan toe.

We doen onderweg naar Hue, waar we nu zijn, een nationaal park aan (Phong Nha Ke Bang)stalagmieten in Paradise cave en bezoeken daar fantastische grotten. We toeren door het park, zwemmen in een meer ín een grot en klauteren door modder in de Dark Cave en voordat we terug kajakken wassen we de aangekoekte modder van ons af in een prachtig blauwe rivier. We bezoeken ook de DMZ –demilitarized zone-, rijden over de voormalige grens tussen Noord en Zuid Vietnam en kruipen door de Vinh Moc tunnels; de laatste overgebleven tunnels uit de Vietnam oorlog waar hele dorpen in woonden, tot wel 30 meter diepte. We zien daar ook welke immense vernietiging er destijds door de Amerikanen met hun bombardementen is aangericht. Nog steeds zie je overal om je heen in de rijstvelden kleine ronde meertjes, dit zijn allemaal kraters van Amerikaanse bommen. Naar schatting is dertig procent van de hier gevallen Amerikaanse bommen niet ontploft en alhoewel er al veel geruimd zijn gebeuren er nog vaak ongelukken mee. Ook zien we welke schade er onlangs door de vernietigende tyfoon die ook huishield op de Filippijnen is aangericht, onder andere de vele gebroken bomen waardoor hele rubberplantages vernietigd zijn.

dieper in de tunnelOnze tocht brengt ons ook door Vinh, de geboorteplaats van Ho Chi Minh. Deze plaats ligt aan de kust zodat we eindelijk eens een groot strand kunnen zien. Hier maakten we ook weer zo’n staaltje Vietnamese gastvrijheid mee. We stonden buiten op de stoep te wachten totdat onze lekke achterband gerepareerd zou zijn. Een vrouw met kind op een scooter was al enkele keren voorbij gereden, dit keer stopte ze bij ons en vroeg ons waar we vandaan kwamen, ze sprak redelijk Engels. Er ontstond een leuk gesprek en voor we het echt doorhadden waren we ingegaan op haar uitnodiging om ‘s avonds bij haar thuis te eten. Enigszins teleurgesteld dat Lelle vegetarisch is, want dat is veel te goedkoop spreken we af om haar om 5 uur te ontmoeten. Stipt om vijf uur komt ze met haar scooter langs om ons op te pikken, ze heeft echter nog geen tijd gehad iets aan het eten te doen. Terwijl ik in haar huis wordt gedropt om met haar broer koffie te drinken moet Lelle mee achterop de scooter. Samen doen ze boodschappen, halen ze speciaal vega eten op dat haar zus intussen heeft bereidt, rijden ze diverse markten af op zoek naar verse groentes en laten ze ergens tussen neus en lippen door een mobieltje repareren. Terwijl ik twee bakkies op heb heeft Lelle heel Vinh van voor naar achter vier keer bekeken. Dan is het tijd om alles in haar kleine flatje te koken. De keuken is erg klein dus er staan pannen op de grond op heaters bouillon te verwarmen en op het balkon wordt tofu gebakken. Het flatje telt slechts drie kamers en er wonen twee gezinnen maar er wordt kosten nog moeite gespaard om het ons naar de zin te maken. Als we klaar zijn om te eten druppelen haar leerlingen binnen. We zitten met zijn allen op de grond om de bakken met eten en fungeren een beetje als oefenmateriaal voor het Engels van haar klasje. Soms erg komische spraakverwarringen maar ook heerlijk gegeten.

The PoolHet mooie van steeds zuidelijker rijden is dat het elke dag steeds warmer wordt, iets wat wij na twee maanden kou echt kunnen waarderen. Nog even en we kunnen eindelijk onze winterjassen weggooien of eigenlijk ritueel verbranden, eerst moeten we nog één bergpas trotseren. Maar voor we daaraan beginnen hebben we ons vandaag maar eens even verwend en zijn op deze speciale dag neergestreken in een wel heel luxe resort om eens even lekker te relaxen. De gezichten van het resort personeel toen wij in onze backpackers kleding op motoren aan kwamen rijden alleen was al onbetaalbaar, laat staan de pracht en praal die we hier ervaren; We hebben een bungalowtje waar we in ons 2,40m brede bed uitkijken over een lagune, met daarachter de Zuid Chinese Zee. Ook vanuit het enorm ligbad kijk je uit over de lagune en de weelderigekingsize bed natuur. Maar om schoon te worden kan je ook de stortdouche gebruiken op prachtige keitjes of de heerlijke buiten douche. Maar een duik in het zwembad lonkt met deze temperaturen ook. We hebben eindelijk de 30 graden grens overschreden, dat wil zeggen dat we in één maand zestig graden temperatuurverschil bij elkaar hebben gereisd.

Eigenlijk hebben we dus helemaal geen tijd om dit verslag hier te typen, we moeten kajakken, boekjes lezen, gemasseerd worden, wat alcoholische versnaperingen nuttigen, in het zwembad dobberen en bruin bakken, dus laten we het voor vandaag maar hierbij.

Hen gap lai.

 

Wil je meer informatie over een motor Top Gear tocht door Vietnam, lees dan ons Top Gear verslag met veel informatie en do's en dont's.

Meer lezen over Vietnam in het algemeen of meer foto's zien? Klik hier.

 

Hits: 2021
0
Posted by on in Wereldreis 2014
9. Good Morning Vietnam

In de treincoupe klinkt gestommel. Langzaam doe ik eerst één slaperig oogje open. Een wazig beeld van vertrekkende coupégenoten begint zich op mijn netvlies scherp te stellen. Een paar seconde later zijn beide ogen wijd open en kleden we ons beiden gehaast aan.
We zijn in Hanoi!

Gelukkig blijkt Hanoi het eindpunt van deze trein want we stonden misschien al een tijdje stil en we sliepen erg vast. Wat wil je ook, het is pas vijf uur 's ochtends en vannacht moesten we midden in de nacht twee keer ons treinbedje uit. 1x bij de Chinese grens en daarna om bij de Vietnamese grens onze paspoorten te laten stempelen.

Veel en veel te vroeg komen we dus al aan bij onze hotelkamer midden in "the old quarter", de oude wijk van Hanoi. De receptionist wordt zijn bed uitgebeld en laat ons vrolijk binnen. We moeten nog een paar uur op een kamer wachten maar ondertussen maakt hij voor ons een kopje Vietnamese (bittere!) thee en stelt hij onze net aangeschafte Vietnamese simkaarten voor ons in.

Een paar uur later staan we opgefrist en uitgerust buiten, we zijn gewoon in Vietnam!!

Hanoi HiltonDe komende dagen brengen we voornamelijk door in deze oude wijk van Hanoi, een geweldige stad die opgeleukt wordt door de honderdduizenden scooters die door de straten blazen. We bezoeken onder andere het Hanoi Hilton, zoals deze gevangenis door gevangen genomen Amerikaanse piloten werd genoemd. Uiteraard bezochten we ook een voorstelling van het wereldberoemde (in Vietnam) poppentheater. De voorstelling wordt niet vertoond vanuit een poppenkast maar de poppen bewegen in het water. Naar verluid is dit een oude Vietnamese volkskunst die ontstaan is als vermaak als de rijstvelden overstroomden en men dus niets meer te doen had. poppentheater
Vietnam bevalt ons meteen goed. Het eten is lekker (ik scoor de eerste dag weer een blaadje waarop geschreven staat wat ik wel en wat ik niet eet en wapper het naar iedereen die een wok voor zich heeft staan). Wat ons het meest opvalt (en aanspreekt!) zijn de Vietnamezen zelf.  Wat een vriendelijk, behulpzaam en goedlachs volk is dit. Geweldig!
Het feit dat we geen jas meer aan hoeven als we de straat op gaan komt met stip op de tweede plaats, vlak na de Bia Hoi.
Bia hoi is zelfgebrouwen bier van
nachtleven hanoi€0,18 per vaasje.
Al snel hebben we ons eigen 'stamkroegje'. Een dame die elke dag 1 fust brouwt en dat wij elke dag, op kleine blauwe plastic krukjes aan de kant van de weg, leegdrinken terwijl we kletsen met andere reizigers of gewoon de omgeving in ons opnemen.
O wat is het leven hier slecht!

We nemen de tijd om uit te rusten en boeken zelfs nog een tour naar het nabij gelegen Halong Bay. Deze baai is wereldwijd befaamd om haar prachtige karstbergen.

Nu we toch fijn aan het ontspannen zijn gaan we voor luxe ook: we blijven twee dagen en een nacht op het prachtige zeilschip "the Treasure Junk". Alles wordt volledig voor ons verzorgd.Treasure Junk
We vertrekken 's ochtends vroeg met een bus richting Halong en betreden stipt om 12 uur dit mooie schip, waar een welkomstdrankje en lunch al op ons staan te wachten.
Voor het avondeten gaan we een uurtje door de karstbergen heen kayaken en wanneer we even bij een mini strandje midden in de baai uitrusten springt Mies zelfs het water in voor een frisse duik!
We bouwen een aardige eetlust op, wat treft want we worden uitstekend verzorgd. Al ben ik er qua vegetarisch eten de laatste maand genadig van afgekomen, wat er hier allemaal voor mij bereidt wordt overtreft alles, gewoonweg fantastisch. Ik blijf smullen en de gangen blijven komen.
Ook Mies komt er maar goed mee weg. De maaltijden bestaan bijna allemaal uit vis (Gang 1: ter plekke gevangen inktvis,  Gang 2: reuze garnalen, Gang 3: gebakken mysterievis etc)  en na 1 blik op de kaart bedenkt Mies dat hij dat liever toch niet hoeft. Of ze misschien ook wat anders hebben, vraag ik voor hem terwijl we allang varen. “Het mag ook 25 keer het nagerecht zijn,” vult Mies aan terwijl hij verlekkerd naar het menu staart. We worden beiden op onze wenken bedient en waar ze het vandaan halen is een raadsel maar ook Mies smult alle gangen vrolijk mee al blijft het voor hem helaas bij een nagerecht.
Na een heerlijk nachtje slapen in een zacht bed en met de lekkerste douche ter wereld gaat in alle vroegte de wekker. Als twee debielen staan we om zes uur 's ochtends op het voordek van het schip Tai Chi te ehh doen?
(Tai Chi is een soort langzaam uitgevoerde zeer beheerste karate, vergelijkbaar met yoga). Een maand lang hebben we al die Chineze bejaarden dit 's ochtends vroeg zien doen en pas nu heb ik echt respect voor ze. Het is nog een behoorlijke workout, maar hier temidden van deze prachtige karstbergen, gehuld in ochtend mist, op het voordek van een zeilschip,... Het is een magische ervaring.Drijvend dorp
Daarna stappen we soepeltjes in kleine bamboebootjes om een drijvend dorp te bekijken. Dit hele dorp, inclusief schooltje, drijft op een soort vlotten tussen het karstgebergte in Halong Bay. En zo wonen deze mensen hun hele leven. De voornaamste inkomstenbron is gelukkig nog niet het toerisme maar naast vissen de parelverkoop. Naar verluidt komen de mooiste parels ter wereld uit deze baai vandaan.

straatmarktHelaas zit de tijd er dan alweer op en na een zeer uitgebreid brunchbuffet varen we terug naar de kust, voor we zo zwaar worden dat we zinken.

Bij terugkomst in Hanoi moeten we nog een aantal zaakjes regelen voor onze vervolgreis en gaat Mies naar een Vietnamese kapper, het gaat ons nog zwaar vallen om afscheid te nemen van deze stad.

Meer foto's van Hanoi en van Halong Bay vind je hier.

Hits: 1677
0
Posted by on in Wereldreis 2014
6. Harbin Snow and Ice Festival

China.

Halverwege de 8 uur durende treinreis van Beijing naar Harbin veranderd mijn stemming. Wat begon met een milde afkeer is nu, na 3,5 uur reizen, uitgegroeid tot een hartgrondige hekel aan dit volledige vervloekte land en al haar rochelende inwoners.

De persoon in de stoel voor mij probeert uit alle macht zijn ingewanden uit zijn lijf te rochelen en is kampioen vloeistoffen uit zijn lijf verbannen op uiterst onsmakelijke wijze. Het continue gerochel en gespuug dat ik sinds onze aankomst in China om me heen hoor werkte al op mijn zenuwen en mijn hele lijf walgt. Ik neem mij voor dat als de meneer voor mij me zover krijgt dat ik moet overgeven, dat ik opsta en precies op zijn hoofd mik.grotten

Ik vraag me af waar deze plotse diepgaande haat vandaan komt, het moet meer zijn dan alleen een constante stroom smerige geluiden. En in een vlaag trekt alles aan me voorbij dat me nu al aan dit land irriteert; de ranzige eetgewoontes, het slurpen en het smakken; de überranzige hurktoiletten , de gerechten op de menukaarten “verbrandde stukjes huid”, “gebakken in bacteriën”, “gestoofde ingewanden”, of de plaatjes van hele vissen met open ogen in een kommetje bouillon; het voordringen dat overal gebeurd, de misselijkmakende geur die de mensen via hun poriën en adem verspreiden…

Maar waarschijnlijk wordt mijn bui nog het meest beïnvloedt door het uitzicht uit mijn treinraam; honderden kilometers reizen we al door dit land en overal hangt diezelfde dikke laag smog. Ook het landschap lijkt compleet verruïneerd om maar plaats te maken voor de niet aflatende groei van vieze mensen met gore gewoontes. Natuur zie je nergens behalve een paar aangelegde bomen die troosteloos op een rij diep ongelukkig staan te wezen. Dieren heb ik nog helemaal niet gezien behalve een enkele koe, vastgebonden aan een veel te kort touwtje. De gedachte dat ik granen moet eten die op deze walgelijke akkers verbouwd zijn vult me met weerzin. De coupe vult zich met een doordringende geur van vis. Dit is dag drie van mijn verblijf in China en ik sta voor mijn grootste uitdaging… loslaten.

Ik heb geen idee hoe ik dit klaar ga spelen.

Wat er aan vooraf ging...

Onze entree in China liep via Datong. Wij dachten dat het een gemoedelijk bergstadje wastrap klooster maar met zijn 1,4 miljoen inwoners is het toch wat groter dan we dachten. Na de uitgestrekte leegtes van Mongolië en de Gobiwoestijn is de plotse hoogbouw hier toch wat deprimerend. Ook het bemachtigen van onze gereserveerde en vooruit betaalde hotelkamer en treintickets lijkt een uitzichtloze, geestdodende onderneming. We zijn moe en vies en staan aan de balie van een hotel dat ons en onze reservering niet kent en waar niemand Engels spreekt. Een meneer van een reisorganisatie biedt uiteindelijk uitkomst en na veel gemorrel krijgen we kamersleutels én treintickets, al zit de stress er goed in. We ontbijten even later in de hotellobby tussen slurpende, westerlingen-aanstarende Chinezen. Ik zie niks vegetarisch en wendt mijn blik zo vaak mogelijk af uit zelfbescherming, voor de diertjes op de schalen is het immers overduidelijk te laat. Uiteindelijk ontdek ik een schaal met pastasalade die er vega uitziet, maar gelukkig ben ik getraind in het goed kijken; de pastaschelpjes blijken enorme maden of larven!!

Mies zijn maag speelt op dus even later knagen we dus met zijn tweetjes op droge toast met jam. Ook prima.

kloostersDe schatten van deze stad en haar omgeving zijn echter wonderbaarlijk en al snel vergeten we het ontbijt. Eerst nemen we de bus naar de bergen, waar we verstopt in een kloof de Hangende Kloosters beklimmen. Een klooster dat honderden jaren terug tegen de muur van de berg aan is gebouwd en dat nu, zo te zien in oorspronkelijke staat, nog steeds te bezoeken en betreden is. Ik waagde het tot twee verdiepingen, voor mijn hoogtevrees en hartkloppingen mij overhaalden om "veilig" achter te blijven terwijl Mies, mijn dappere held, alleen verder ging. Bekijk de foto's, en griezel mee.

Onze tweede bezichtiging lag slechts 14 km buiten Datong. De befaamde grotten van Yungang. Een grottencomplex van zo'n 1000 jaar oud waar bij elkaar zo'n 50.000 uitgesneden boeddha's te bekijken zijn. Wij denken dat het er veel meer moeten zijn. Sommigen zijn mini, anderen juist weer gigantisch (ruim 7 meter hoog verborgen in een grot). Het is hier best wel heel erg fijn vertoeven. Uren later rijden we terug naar de stad. Vanaf hier rijden we door naar Harbin met om 4uur 's ochtends een overstap van drie uur in Beijing.

1000 budha'sHalverwege de treinreis breekt het slaapgebrek me op en worden de smerige gewoontes van de Chinezen, met name degene die voor me zit mij te veel en schrijf ik bovenstaande tekst.

Bij aankomst in Harbin (de naam betekent zoveel als: "plaats waar visnetten te drogen gehangen worden") gaat het allemaal nog niet veel beter. We hebben de reis tót hier van te voren geboekt en moeten het nu zelf rooien. We zoeken ons in de gure winterwind een ongeluk naar bus 113, maar we vinden niks. Dan maar een willekeurige bus instappen en hopen op het beste. De bus rijdt 15 minuten voor hij een keer stopt en langzaam dringt tot ons door dat we treinkaartjes hadden naar het verkeerde station. Harbinxi blijkt Harbin West en dat is dus niet Harbin Centrum. Vandaar ook dat die bus nergens te vinden was. We stappen ergens uit en nemen een taxi verder. We hebben twee adressen van hotels die we willen maar de taxichauffeur heeft er nog nooit van gehoord. Hij belt nog voor ons al snappen we niet hoe het gesprek verloopt en hij dropt ons bij een vijfsterren hotel dag in 1 dag ons halve maandbudget zou kosten.

Het is inmiddels echt stervenskoud maar we vertikken het in dit hotel te blijven, dus gaan we lopend, gewapend met een Lonely Planet kaart van Harbin op zoek naar het hotel van onze keuze. Om een lang verhaal kort te maken, na twee dagen vinden we het hotel pas. Het blijkt gesloten en ruim vier km van de plek waar het volgens onze kaart zou moeten zijn. Het andere hotel waar we heen hadden willen gaan bleek vol en het personeel onbeschoft máár zat wel netjes op de plek dat de kaart aangaf, dat moeten we ze nageven.

Door de extreme kou moeten we elke 300 meter een hotellobby in om te schuilen en bij te komen en uiteindelijk krijgen wat hotelreceptionistes medelijden met ons. We krijgen een kamer (alles in deze klote stad zit vol!) die niet eens zo heel slecht is. Al dreigt het plafond in de douche wel naar beneden te storten als de bovenbuurman zich wil opfrissen en durven we niet op het smoezelige tapijt te lopen.

ice stadDag twee verloopt al heel wat prettiger, we zijn immers verlost van onze backpacks en zelfs het zonnetje breekt door de smog. Al blijft het afzien met temperaturen rond de min 35 en een gure wind erbij. Ik koop ‘s werelds lelijkste muts (past precies bij mijn knaloranje jas) en Mies hult zich in zijn ‘Amsterdam’ muts en samen verkennen we de stad. Vlakbij ons hotel loopt de MainStreet; de mooie centrale wandelstraat van Harbin, waar je zelfs niet mag fietsen, met winkeltjes en leuke restaurantjes waar uit speakers blije muziek dreunt waardoor je het gevoel krijgt in Disneyland te zijn.

Langzaam weet het ijzige Harbin mijn hart toch een beetje te doen smelten. Dit komt mede door het oude koppel aan wie we vragen hoe we bij het Snow and Ice festival komen, dat resoluut mijn arm vasthaakt en ons wel tien minuten meesleurt door het drukke verkeer (ze zagen dat we van plan waren lopend de enorme bevroren rivier over te steken) en mij niet meer loslaat tot we in de juiste bus zitten en de chauffeur instructies geeft op ons te passen (we geven haar nog snel een setje Delftsblauwe klompjes), en door de eerst zo stugge hotelreceptionistes die nu kosten nog moeite sparen om ons te helpen. Bijvoorbeeld als we treintickets nodig hebben, terwijl ze giechelend hun gebrekige engels op ons oefenen; of door de man die we klungelig patatjes zien eten met stokjes.

Dat eten, of eigenlijk alleen het vega eten, is echter een ramp. Bij de "Orient King of Dumplings", bestelde ik een groente gerecht maar ik kreeg het verkeerde. Stomtoevallig zat er naast ons een stel te eten waarvan de ene helft Chinese vegetariër was en de andere helft Engels. Zij wist het gesprek met de serveerster voor me te vertalen. Helaas leidde dat tot het teleurstellende antwoord dat ik in deze stad niet zou kunnen eten. Overal zitten kleine garnaaltjes in verwerkt. En naast dat ik het zielig vind ben ik ook nog eens allergisch voor die krengen. Gelukkig kent Harbin ook de MacD, KFC en Pizzahut en krijg ik alsnog wat binnen. De referentie naar het Macdonalds liedje is puur toeval! temp

Het echt grootse spektakel staat 's avonds op ons te wachten. Hiervoor trotseren we deze kou en hebben we dit hele eind gereisd: het Harbin Sneeuw en IJsfestival stelt niet teleur! Op het eilandje aan de Songhua rivier hebben ze een volledige stad gebouwd uit ijsblokken. Alle gebouwen zijn van enorme ijsblokken gemaakt en de meesten kan je tot een paar verdiepingen beklimmen en vervolgens via een ijsglijbaan verlaten. Het geheel wordt vrolijk verlicht door blije kleurtjeslichten die prachtig door het ijs heen schitteren. Een magische ervaring. We kopen wat warmte pads voor onze teentjes en slenteren zo'n drie uur hier rond. Voor wie er zin in heeft is er nog veel meer vermaak. Je kan hier namelijk ook skiën, naar een schaatsvoorstelling (Holiday on Ice?) en er wordt een fakkelshow gehouden. Ook kan je de winnende beelden van het internationale ijssculpturen festival bekijken. De helse temperaturen hier in het Noorden van China onder invloed van de Siberische wind zorgen dat dit festival al 30 jaar lang gevierd kan worden en dat de kunstwerken van sneeuw en ijs minstens een maand, maar vaak veel langer blijven bestaan. Terwijl we hier saampjes rondlopen besef ik dat ik het ondanks de wind en vrieskou niet koud heb, China heeft mijn hart herwonnen.

Meer foto's zijn hier te bekijken.

Hits: 1368
0
Posted by on in Wereldreis 2014
7. Another Brick in the Chinese wall

Nadat we het koude Harbin per 10 uur durende treinreis hebben verlaten zijn we weer terug in Beijing Railway StationBeijing , dit keer om er langer te verblijven. Heerlijk het lijkt hier wel zomer (+4 graden). We hebben een hostel vanuit Harbin geboekt en het blijkt midden in de sfeervolle Hutongs te liggen aan een drukkeOnze hutong maar leuke straat. We hebben er een prima kamer en komen de eerste dagen echt bij van al het gereis. We vinden hier ook tijd om de praktische zaken te regelen, zoals kleding wassen, planning voor Beijing maar ook de rest van ons verblijf in China maken. Maar al te lang stil zitten kunnen we niet, niet echt een verrassing toch? We gaan dan ook The Great Wall bezoeken. We beklimmen de muur van Jinshanling tot Simatai, wat een geweldige tocht met vergezichten en gerestaureerde gedeeltes van de muur maar zeker ook het ongerestaureerde gedeelte maakt veel indruk een plek waar ik nog een steentje bijdraag aan herstel. Al met al een helse klim/wandeltocht van 3,5 uur over 10 km. Voor Lelle met haar hoogtevrees was het echt soms zwaar afzien maar (achteraf) zeker de moeite waard. Wij bezochten een gedeelte zo’n 125 km, 3 uur rijden van Beijing hierdoor was het er echt uitgestorven onze groep waren de enige waardoor  we wel geweldige foto’s konden maken.
We hadden ons verblijf in Beijing zo getimed Slinger de slangeri.v.m. het Chinese Nieuwjaar en de volksverhuizing die daar mee samengaat. Treinkaartjes zijn niet te krijgen maar ook vluchten zijn uitverkocht. Hierdoor was onze eerste vertrekmogelijkheid op de 31e, eigenlijk wel prima dan maakten we de jaarwisseling mee in Beijing. Jaarwisseling zeg maar war zone, echt niet normaal hier dat vuurwerk. Al dagenlang gaat het tekeer maar op oudejaarsdag lijkt het wel of ik een PS3 schietgame hoor maar dan met het geluid op maximaal. ‘s Avonds lopen we wat rond maar raken herhaaldelijk opgesloten tussen vuurwerk afstekende Chinezen. Overal worden matten afgestoken maar ook onwijs mooi siervuurwerk gaat de lucht in. De volgende dag liggen de resten overal, de straten zijn compleet rood.
De tussengelegen dagen bekijken we de  bezienswaardigheden van Beijing zoals het plein van de Hemelse vrede, de Verboden Stad en slenteren heerlijk door de parken alwaar je de Chinezen samen ziet dansen of ouderen ziet trainen op gymtoestellen waarvan wij eerst dachten dat het een kinderspeeltuin was. In een van de parken “the Temple of Heaven Park” vinden we de Wall of Echoes; behalve dat ik de naam vanzelfsprekend al geweldig vind, is het ook nog een leuk ding: Als je langs de Westkant van deze muur fluistert (of zoals wij deden Echoes draait) hoor je dat aan de Oostkant van de muur terug. Uiteraard huren we ook nog een paar fietsen en verkennen de stad op zijn Hollands. We leren al snel niet te dicht langs geparkeerde auto’s te fietsen want ze zijn hier gek –gooien zo de deur open zonder te kijken- en binnen twee tellen lig ik languit op de grond. Ik breek geen botten of camera’s dus de schade valt mee.
Bij het Olympische park zien we het Birdsnest, wat een prachtig gebouw is dat maar we zien hier ook alles wat destijds voor de spelen is aangelegd maar niet meer wordt gebruikt en nu al in verval raakt.
Een van de avonden belanden we op de foodmarket, daar zien we, of althans ik want Lelle durft niet te kijken echt de meest bizarre gerechten liggen zoals slangen, schorpioenen, varkenskloten, zeesterren en nog veel meer insecten. Bekijk de foto’s maar eens hier.BirdsnestNu het toch over eten gaat zal ik gelijk maar even beschrijven hoe dat ons vergaat als omnivoor en vegetariër. Zoals altijd is het vaak wel even zoeken naar een restaurant of iets wat daar voor door moet gaan waar ook vega eten is. We gebruiken hiervoor naast uiteraard de Lonelyplanet ook apps als Happycow en indien mogelijk het internet. Uiteraard lopen we ook veel locaties binnen en bekijken de menu’s en vragen met behulp van een briefje (geschreven in t Chinees door een medewerker van het guesthouse) waarop in t Chinees staat “ik ben vegetariër en eet geen vlees en vis en ook geen oestersaus” of Lelle er kan eten. Op deze manier kom je vaak wel op hele leuke verrassende locaties waar ik soms vegetarisch mee eet maar meestal is er ook gewoon vlees te verkrijgen. Een van die locaties is het puur vegetarische restaurant Baihe waar ze mock-meat (nep vlees) serveren, al het eten ziet er precies als vlees uit, en ik moet zeggen het smaakte ons prima. Naar een bekendere restaurantketen, als je t zo mag noemen, hoef je ook hier niet ver te zoeken en we schuiven ook zeker wel eens bij de big M naar binnen. Behalve die big M sla ik ook het streetfood niet af al heb ik me nog niet aan een zeester gewaagd.
Zoals gezegd verkennen we Beijing op verschillende manieren, bus à  1 yen (12 cent) pp en metro 2 yen pp, te voet en fiets. Het fijne van wat langer op een plek verblijven is dat je er wat bekend raakt, je weet de weg, de shortcuts en hebt die supermarkt gevonden waar ze eindelijk lekker bruin brood en Hollandse kaas hebben, heerlijk!
In het guesthouse ontmoeten we uiteraard diverse andere reizigers waaronder ook een erg leuk Australisch gezin met drie kinderen met geweldige namen zoals Thunder. Met hen zakken we, op haar verjaardag, door tot in de kleine uurtjes.
Varkenskloten en snikkelsWe vinden ook tijd om jullie met wat achterstallige reisverslagen te bestoken, de site gedeeltelijk bij te werken, foto albums online te plaatsen en het thuisfront te bestoken met Foto uploads in de Cloud, waar ze dan uitgehaald en veilig opgeslagen worden voor ons. (Bedankt!).
We hebben genoten van ons verblijf in Beijing en zijn weer wat bijgetankt om onze reis te vervolgen, richting het zuiden wat tot bijkomend voordeel heeft dat de temperatuur steeds aangenamer wordt. Dit verslag is dan ook geschreven tijdens onze volgende 14u durende treinreis naar Pingyao waar we nu op het punt staan aan te komen.

 

Bekijk de foto's van de Chinese muur en van Beijing hier.

Hits: 1908
0
Posted by on in Wereldreis 2014
8. Van Pingyao naar Yangshuo

Na Beijing zetten we koers richting het zuiden van China, met nog een flink aantal plaatsen op ons verlanglijstje. Reizen en treintickets bemachtigen is nog steeds erg lastig in verband met het Spring Festival, de nationale feestweken van China die volgen op het Chinese Nieuwjaar.

Hoe het Jaar van het Paard ons gaat bevallen valt nog te bezien, want als we na alweer een nachttrein aankomen in Pingyao is de afgesproken ophaalservice van het hotel in geen velden of wegen te bekennen, we wachten een goed half uur maar nemen uiteindelijk een taxi. Die brengt ons met plezier voor 30 yuan (€3,60) naar het Harmony Guesthouse. DeCourtyard vanaf onze kamer eigenaresse komt de taxi tegemoet lopen om ons te verwelkomen en rept met geen woord over de nooit gestuurde pickup. Wij laten het ook maar gaan. Onze kamer zit in een courtyard aan een smoezelig zijstraatje van Pingyao en we hebben geen idee wat we hier aan gaan treffen. Maar de courtyard en kamer zijn schitterend. Al snel zijn we opgefrist en klaar om dit ommuurde plaatsje te verkennen.

Meteen als we het zijstraatje uitlopen slaat het echte Pingyao ons om de oren: Goed bewaard gebleven smalle hutong straatjes, rode lantaarns en heel erg veel Chinezen. China zoals ik het in mijn verbeelding voor me zag maar zoals we het hier nog niet gezien hebben. Buiten de stadspoort vinden we tot onze vreugde bij toeval een kinderkermis in volle gang. De blije kindjes in de oude Mistroostige draaimolenkrakkemikkige attracties die lukraak lijken te zijn neergesmeten op deze stoffige brakke grond, het is een vreemde combi. De roestige metalen apparaten blijken niet de hoofdattractie; verreweg het meest exotische en populairste op deze kermis zijn wij! De meeste Chinezen hier komen van het platteland hier vakantie vieren en het lijkt of ze nog nooit een buitenlander gezien hebben. We poseren met wildvreemden voor foto's en worden veelvuldig aangestaard. Wanneer we hun "hello" beantwoorden barsten zelfs volwassenen in een kinderlijk giechelen uit en beginnen ze onderling te smoezen. Wat een onschuld bij deze mensen!

Na het ontbijt op dag twee zijn we de filmsterrenstatus al aardig zat. We hadden een tafeltje genomen aan het raam en werden nonstop vanuit de straat op de foto gezet. Kindertjes werden voor het raam gepositioneerd om met die twee blanken gekiekt te worden, anderen lopen een keer of vier langs tot ze een foto durven maken. We zoeken snel de rust van de stadsmuur op. Pingyao is het laatste stadje in China waarvan de oude stadsmuur nog volledig intact is. De meeste Chinezen lopen alleen bij de poort naar boven en dan weer omlaag dus kunnen wij in alle rust een rondje (slechts 7km) om dit machtige kleine stadje wandelen.Verdedigingsmuur Pingyao

De volgende voorbode dat het Jaar van het Paard het misschien op ons gemunt heeft is bij het verlaten van Pingyao. Onze trein vertrekt om 00:24 en we vertrekken ruim op tijd met een auto naar het station. Halverwege wijst er een winkelier op onze auto. De chauffeur stapt uit en jawel, we hebben een lekke band. Daar sta ik dan midden in de nacht in de kou naast de auto terwijl Mies de chauffeur helpt de band te verwisselen. Als we even later -nog steeds op tijd- op het station aankomen blijkt dat onze lastig te bemachtigen treinkaartjes niet geldig zijn. Ze zijn voor de derde en het is na twaalf uur. De vierde dus. De adrenaline schiet door mijn aderen, we hebben namelijk wel al een vervolgvlucht geboekt. We hebben mazzel want we kunnen alsnog kaartjes voor deze trein kopen. Voor Mies de hardseat en voor mij de hardsleeper. De laatste twee beschikbare plaatsen! De Chinese treinen hebben een wirwar aan verschillende kaartjes waarvan 'hard seat' op staplaatsen (no seat) na, de slechtsten zijn. Dat wordt een aardige nacht voor Mies. We nemen afscheid en lopen elk naar ons uiteinde van de trein.

Druk StraatjeBij aankomst in Xi'an zijn we beiden gebroken maar we hebben de reis overleefd. We besluiten Xi'an te laten voor wat het is en eerst maar een dagje slaap in te halen. Uit het busraam onderweg naar het hotel zien we dat deze stad enorm groot, lelijk en Westers is. Groot en lelijk maakt ons niet uit, maar het Westers is een verademing. We komen de komende dagen helemaal bij. Al zijn de Chinezen goden ons nog niet helemaal goed gezind. Tot onze horror begint het namelijk te sneeuwen. Vorige week was het hier nog 20 graden, nu zitten we verdorrie weer te vernikkelen. We trekken het ons niet aan en gaan we met de stadsbus op pad om het befaamde Terracotta Leger te bekijken. De georganiseerde tours hier naartoe kosten het veelvoudige en met het openbaar vervoer is het prima zelf te doen. Althans, als het niet sneeuwt. Na ruim een uur in de bus wordt iedereen eruit gegooid. De verbaasde gezichten om ons heen doen ons vermoeden dat we niet bij het Terracotta Leger zijn maar de chauffeur spreekt geen woord Engels. We volgen blind de uitgestapte meute tot twee jonge passagiers ons op sleeptouw nemen. We gaan met hen mee tot het loket van een groot complex. Voordat we een kaartje willen kopen laat ik de voorkant van mijn reisgids zien, met een plaatje van het Terracotta Leger verschrikt kijken onze nieuwe vrienden ons aan. Google translate vertaald ons gesprek voor ons: Nee het Terracotta leger is niet hier, daar kunnen we niet komen want de weg is dicht. Volgens de vertaling op het mobieltje van een van de Chinezen zijn we nu ergens waar "the concubines of the emperor take a holy shower" oftewel bij de Hot Springs. Wonderlijk taaltje dat Chinees.

Terracotta legerHet komt er in ieder geval op neer dat het sneeuwt en klaarblijkelijk is het logisch dat deze hele stad dan uit elkaar valt en al het verkeer platligt en de hoofdwegen geblokkeerd zijn. De moed zakt ons in de schoenen en we vinden teleurgesteld een bus terug naar de stad. De volgende dag gaan we met de georganiseerde tour mee (hun minibusjes kunnen via omwegen rijden) en we komen netjes aan bij een van de beroemdste archeologische vondsten van deze tijd; duizenden levensgrote en levensechte terracotta beelden. In 1974 gevonden door een lokale boer die op zoek was naar een waterbron. De ruim 8000 beelden staan hier waarschijnlijk om het graf van een keizer te beschermen die wel heel erg bang moet zijn geweest voor de dood. Zijn graf ligt in een door de mens gemaakte berg even verderop, maar is nog nooit geopend. Deels uit bijgeloof maar ook omdat volgens de overleving zijn graf omringd is door 'rivieren van kwik'. Sondes die metingen hebben verricht meten inderdaad een duizendvoudige verhoging van het natuurlijk kwikgehalte. Uit de buurt blijven dus!heuvel met graf van keizer

Ondertussen hebben we de afgelopen dagen vriendschap gesloten met LeiLei, een medewerker van ons guesthouse. 's Avonds gaan we met hem een hapje eten in de stad. Alle drukte heeft me goed genoeg bezig gehouden en we zitten eigenlijk al in het vliegtuig wanneer ik me bedenk dat ik vliegangst heb. Te laat, vind ik, dus ik besluit de hele vlucht zomaar niet bang te zijn. Wat een verademing. Toch is het jammer dat er geen treinkaarten beschikbaar waren (behalve staplaatsen. Voor de hele 27 uur!!). Onze aaneengesloten treinreis vanaf Amsterdam eindigt dus in Xi'an.

De eindbestemming van onze vlucht is Guilin. het is al avond als we landen maar buiten lacht de wereld ons toe. Zo veel weelderig groen na al die dorre of besneeuwde landschappen. Palmbomen, bloemen!! En nog belangrijker: het karstgebergte dat we om ons heen zien oprijzen. Deze mystieke, recht uit de grond omhoog stekende, kakstenen reuzen zijn de karstgebergtereden dat we hier naartoe zijn gekomen. Ik moest en zou het zien en nu ik het werkelijk zie zit ik onrustig te wippen in mijn busstoel. 's Ochtends verruilen we Guilin voor Yangshuo. Een dorpje dat door dit betoverende landschap is uitgegroeid tot backpackers paradijs. We huren een motor en crossen door de dorpjes en het platteland en genieten.

Dit prachtig mooie landschap zal ons afscheid worden van China, maar als we dit beeld op ons netvlies houden dan zullen we nog lang weemoedig aan deze reis terugdenken.

Foto's van Pingyau,Yangshuo en Xian vind je hier

gekleurde grotten

Tagged in: Karstgebergte Yangshuo
Hits: 1323
0
Posted by on in Wereldreis 2014
5. Het Land van Dzjengis Khan

In de ijzige vrieskou stappen we om 4 uur ’s ochtends uit de veel te warme trein. Het is echt bok koud buiten en we zijn blij als we meteen iemand zien met een bordje met onze naam. Ons busje staat dus al warmgedraaid op ons te wachten. Twee Engelse toeristen klampen ons aan, “Waar gaan jullie heen en hoe komen jullie daar?” vragen ze licht paniekerig. Ademhalen doet pijn in de snijdende wind en we kunnen ze alleen vertellen dat wij van te voren accommodatie geboekt hebben voor we ons busje in geduwd worden. Wederom zijn we dolgelukkig dat we dit geregeld hebben. Niks zoeken naar betaalbare hotels in het midden van de nacht. Dat komt wel weer als het wat warmer is buiten.

ulunOnze kamer op de zesde etage van het Dreamhotel belooft echter weinig goeds. De ramen zijn van binnen bedekt met een dikke laag ijs, het kleine radiatortje is bij lange na niet voldoende om deze kamer te verwarmen, de waterdruk uit de douche waar we zo naar verlangd hebben is zo laag dat je je handen er amper onder kunt wassen en bovendien is het water koud. We zetten de heet waterkraan open, er komt toch geen water uit, en hopen op betere tijden. Ruim een uur later als we dit allang vergeten zijn schrikken we van geborrel uit de badkamer. Er komt eindelijk warm water uit de douchekraan sijpelen!

Nadat we een beetje schoon en goed uitgerust zijn gaan we op pad om te lunchen en Ulaanbaatar te verkennen. De lunch bestaat uit twee énorme stukken taart, een koffie en een cappu (2 euro, lachen dit!). Wandelen door Ulaanbaatar is een beetje spelen met je leven, met name het oversteken. Of je nu voor een zebrapad staat of voor een groen verkeerslicht, het volledig verstopte verkeer in de koudste hoofdstad van de wereld interesseert het niets en overal staan voetgangers midden op straat te wachten tot er een gaatje valt in het voorbijrazende verkeer. Dapper en Nederlands (arrogant) als we zijn (en in Mies zijn geval: lang!) steken wij gewoon over, als je geen respect hebt voor de auto’s hebben zij het opeens wel voor jou en warempel iedereen stopt. We redden twee mongooltjes die midden op de weg waren gestrand (de woordgrappen liggen voor het oprapen hier) en de oude dametjes kijken ons dankbaar na als ze veilig aan de overkant van de straat staan.

De stad is afgrijselijk lelijk. Echt waanzinnig stuitend. Ze hebben maar één echte stad in Mongolië en willen er meteen een metropool van maken dus verrijzen er overal de meest moderne afzichtelijke hoge glazen gebouwen en andere architecturale dieptepunten. Pal tussen alle oude panden in, zonder ook maar één keer de gebouwen op elkaar of de omgeving af te stemmen. En dat alles onder een dikke laag Aziatische smog. We zijn bijna opgelucht dat we morgen het platteland in trekken. Als avondeten krijgt Mies nog even snel een mega burger zo breed als zijn bord en ik een vegetarische pasta met wortel aan aardappel. Aardappel telt hier als groente voor dit stelletje Mongolen.

’s Ochtends vertrekken we midden in de spits op weg naar Kharkhorin, een ‘stad’ op zo’n 400 km van Ulaanbaatar. Het duurt een uur voor we de stad uit zijn maar zodra we de stad uit zijn houdt het verkeer en de smog op. We rijden op de enige weg die we ooit tegen zullen komen onder een strak blauwe lucht het Mongoolse landschap door.landschap In alle eerlijkheid treffen we vlak voor Kharkhorin ons eerste kruispunt en dus een andere weg.

Wat een onvoorstelbaar uitgestrekt land is dit. We passeren in deze 400 kilometer misschien 5 dorpjes. Kleine mini dorpjes van voormalige nomaden die toch zijn gesetteld. De nomaden in hun gertenten bestaan hier ook nog steeds, maar velen hebben hun ger nu op een vaste plek staan. Ruim zeven uur lang rijden we door niemandsland, er is geen voorstelling van te maken als je dit niet gezien hebt. Af en toe een kudde koeien of paarden en heel veel roofvogels, geweldig. We lunchen in één van de vijf dorpjes bij een ‘wegrestaurant’, iemands huis denk ik, die een soort zitruimte voorin heeft gemaakt voor gasten. Voor mij bestelt onze gids een plaatselijk vegetarisch gerecht, ook iets met noedels, aardappel en wortel en Mies smult van zijn hachee. Vrolijk rijden we later verder op het getingeltangel van Mongoolse muziek. Ik vraag of we naar liefdesliedjes luisteren en onze gids legt uit dat 80% van de Mongoolse liedjes over paarden gaan. Wie verzint het!

Onze gids spreekt goed Engels en de chauffeur (haar vriend, broer? We durven het niet te vragen) geen woord, maar de vriendelijkheid spat er van af. Al zijn ze beiden wel een beetje verbaasd dat we Mongolië in de winter opzoeken, dat doet immers niemand!

Dat blijkt ook wel als we in Kharkhorin aankomen. Weer zo’n miniatuurdorpje, maar nu met wel twee attracties, een enorm museum over de geschiedenis van Kharkhorin (gebouwd met subsidies uit Japan) en een mega tempelcomplex. Dit tempelcomplex stamt uit de tijd van Genghis Khan die van Kharkhorin de hoofdstad van zijn rijk had gemaakt. Normaal, zomers, heeft het dorpje misschien wel wat te bieden maar in de winter zijn de vogeltoeristenhotels in ieder geval dicht, horen we. Niet dat we er een zien, maar goed. We worden in een hotel gedropt dat voor de plaatselijke bevolking is en kunnen hier vanavond om 7 uur gaan eten. De kamer is lekker warm al ontdekken we al snel dat het water ’s winters niet aangesloten is. Alweer wordt de douche waar we zo naar uitkeken ons door de neus geboord. Maar op de tv, die er dan weer wel hangt, zenden ze Looney tunes én the Pink Panther uit dus we vermaken ons best.

Het avondeten maakt ook veel goed. Eerst krijgen we gefrituurde dumplings (ik uiteraard met vega vulling: aardappel en wortel) en daarna, we zitten inmiddels al vol, krijgen we nog twee volle borden met gestoomde dumplings met dezelfde vulling. Mies zijn variant bevatte ondefinieerbaar vlees. paardenDoordat het steeds heel andere gerechten zijn ook al blijven de ingrediënten hetzelfde wordt het niet eens eentonig. Het is verrukkelijk en het gezelschap is geweldig. Onze chauffeur die dus geen woord engels spreekt laat trots foto’s zien uit zijn tijd in het leger in Siera Leone en van hem bij een enorm standbeeld van Genghis Khan (Die wrede Mongoolse heerser die zo’n beetje de halve wereld veroverde). Het standbeeld is zo groot dat we het eigenlijk met eigen ogen willen zien. Hij vertelt honderduit en onze gids vertaald steeds schouderophalend een beetje, we beginnen steeds meer te vermoeden dat dit toch een stelletje is. We spreken af dat hij ons op onze laatste dag in Mongolië naar dit reuze standbeeld gaat brengen.

De volgende dag gaan we naar een van de nationale parken van Mongolië en zullen we in een gertent slapen. We zijn inmiddels een beetje bang voor de kou,gertent binnen en het idee van in een tent slapen schrikt toch best wel af, maar we gaan voor het avontuur (bikkels als dat we zijn). Hustai National Park is een van de parken waar onder andere Nederland jaren terug de Przewalski paarden heeft geherintroduceerd en sindsdien doen ze het hier goed. We zien kuddes of troepen of hoe dat ook heet van allerlei wilde dieren waaronder herten en gewone paarden en uiteraard dus ook deze klein uitgevallen exemplaren. Daarna keren we terug naar het kamp. Onze gertent is prachtig. Gewoon een authentieke tent –zoals het hoort uit 108 delen opgebouwd- met in het midden een houtkachel en boven in een soort skylight voor daglicht. Met allemaal leuk beschilderde oranje meubeltjes om de kachel gedrapeerd. Ze hebben de kachel vast voor ons opgestookt en we gaan bijna dood van de hitte. Het is binnen maar liefst 42 graden! Doordat ze stoken met kooltjes blijft het ook nog wel even warm en we zetten stiekem de deur op een kier. Wanneer ze later vragen hoe laat gertentze onze kachel nogmaals op moeten stoken maken we heel duidelijk dat we dat zelf wel doen. Ze vinden het maar raar maar uiteindelijk krijgen we wat zakken kolen en hout mee om het zelf (geleidelijk) te doen. Mies ontpopt zich tot ware pyromaan en zit heerlijk met kooltjes te spelen en houdt onze gertent op een comfortabele temperatuur. We slapen als goden.

Op de terugweg luisteren we naar meer liedjes over paarden (we zijn echt stikbenieuwd naar de teksten) en binnen no time rijden we weer door de muur van smog naar ons hotel. Ditmaal een kamer aan de zonkant op de derde etage. Warm water en waterdruk, hoera! We verbruiken waarschijnlijk de halve watervoorraad van de stad, we zijn er niet onderuit te slaan!

De bijgevoegde foto’s van Dzjengis (Genghis) moeten maar voor zich spreken. Ter info, hij leefde op grote voet; de laars die je ziet is maatje 7005 ofzo en in het standbeeld huist onder andere een museum. De foto’s van Genghis zijn gemaakt vanaf de nek van het paard! Bayarlaa en Bayartai, Mies en Lelle.

Lees hier meer over Mongolie of bekijk meer foto's hier!

 

dzjengis

laars

Hits: 1418
0
Posted by on in Wereldreis 2014
1. Met de trein naar Sint Petersburg

Hier zijn we dan met ons eerste echte verslag.

In Amsterdam stapten we op de slaaptrein naar Warschau. We dachten als een blok in slaap te vallen, maar hebben toch eerst heel wat uurtjes romantisch uit het raam gestaard naar het almaar veranderende landschap en de mensjes die binnen in al die passerende huisjes kerst aan het vieren waren. De machinist had er zin in, ook als hij remde, en regelmatig schokten we bijna onze smalle bedjes uit. Maar met de luxe van een coupe voor z’n tweetjes hoor je ons niet klagen. Al begonnen we ’s ochtends de douche wel te missen. Overigens zit er in de wc van deze trein wel een ieni mini douche, maar deze dient vooral als rookplek voor de Poolse conducteur. De Poolse conducteur die op onze trein overigens geen woord Nederlands of Engels sprak. We voelen meteen dat we op reis zijn!Kerkje minsk

Eenmaal in Warschau verandert het rollende Teletubbie landschap in een grijze blokkendoos. Warschau Wschodnia blijkt een kloterig stationnetje waar omheen –in ieder geval op tweede kerstdag –niks open of te zien is, dus dumpten we onze bagage in de kluisjes en treinden terug naar Warschau Centraal. (De trein naar Minsk stopt ook gewoon op Warschau Centraal, terugreizen was dus niet nodig geweest).

Ook hier is op tweede kerstdag bijna alles was dicht maar we konden rondom het station gelukkig goed terecht voor lunch en diner voordat we weer verder moesten tuffen richting Minsk. Pal naast het station staat een groot winkelcentrum met diverse eetgelegenheden, ook de bekende gele M, voor wie het echt niet laten kan. Al heb je geen trek in een hamburger of emmer kippenvleugels, de gratis wifi is wel erg prettig. Buiten heb je het hardrock cafe van Warschau.

Op het station heb je alles dat je hier verwacht te vinden, van geldwisselen, tot starbucks en bagagedepots. Alcohol voor in de trein is hier niet verkrijgbaar. Of wij konden het niet vinden.

SAM 8213We hadden gehoord dat de treinen in Belarus gescheiden coupes hebben voor mannen en vrouwen, behalve als je eerste klas reist, dus hadden we heerlijk decadent een 1e klas coupe naar Warschau geboekt. Helaas was de trein waar we in terecht kwamen overduidelijk een tweede klasse en –oh horror!- bevatte onze coupe drie stapelbedden boven elkaar. Het bovenste bed bleef gelukkig ongebruikt.

De wastafel lieten wij ook ongebruikt, want nadat we deze een paar seconden open hadden gedaan kwam er zo’n sterkte urinegeur vandaan dat duidelijk werd dat de meesten geen zin hebben in de kleine wandeling naar het toilet op de gang. De grensovergang Polen-Belarus met de beruchte onvriendelijke douane beambten en de wisseling van het treinonderstel hebben we door onze diepe slaap nauwelijks meegemaakt. De beruchte onvriendelijke douane beambte bleek een zeer vriendelijke dame die rechtstreeks uit Elton John’s Nikita was gestapt en de coupe’s naast ons werden luidruchtig doorzocht terwijl wij lekker verder mochten slapen. Iets later kwamen we echt in Belarus, Wit-Rusland. De spoorbreedte van Rusland verschilt met die van Europa om de Russen te beschermen tegen invallen en dus moet het onderstel van de trein hier gewisseld worden. Dit gaat gepaard met veel gekraak en schreef hangen maar als je moe genoeg bent kan je hier blijkbaar dwars doorheen slapen. Tip: ga ruim voor dit gebeurt naar het toilet want deze blijven geruime tijd op slot. (De monteurs kruipen onder de treinstellen door, vandaar).

En toen werden we wakker… in Minsk!

Wat een ontzettend mooie stad is dit. Er valt veel meer te beleven en zien dan dat we ons er van voorgesteld hadden. Het eerste dat opvalt is dat het ongelooflijk schoon is. Er ligt nog geen sigarettenpeuk op de grond en overal loopt politie om te controleren dat je wel braaf bent. Zo krijg je meteen een boete als je de straat oversteekt waar dit niet mag of als je door rood loopt. Het handigst is dus om het station ondergronds te verlaten, hier is een grote voetgangerstunnel met allerlei kioskjes, waar je onder andere vers fruit kan kopen.

Op het station kan je op de onderste verdieping tegen betaling van 850 Belarussische roebels (bijna niks) naar het toilet, een kopje koffie op he station kost exact hetzelfde. Ons advies; loop wat verder naar een cafeetje in de buurt want ze hebben alleen hurktoiletten. De meeste cafés hebben normale, zeer schone toiletten en de koffie is naast duurder ook een stuk beter.

t.o. hermitageOp de eerste verdieping van het station is een grote algemene wachtruimte, links op het bord staan aankomsttijden van treinen en rechts staan de vertrektijden. Circa 40 minuten van te voren verschijnt hier je trein. Als het cyrillisch nog lastig te ontcijferen is dan hangt op de begane grond aan de rechterzijde ook een Engelstalige versie. Ze maken hier net als in Warschau onderscheidt tussen perrons en sporen; dus op perron 4 zou je spoor 7 en 8 kunnen vinden. Zowel de perrons als de sporen worden getoond op de halaanwijzers.

In de gang aan de rechterkant van het station vind je bagageruimtes, indien je je bagage hier achter laat zorg dan dat je ruim op tijd (ca 1 uur van te voren) je bagage af komt halen. Wij hadden een half uur en mistten bijna onze trein, het kan plots erg druk zijn en er wordt behoorlijk voorgedrongen.

Bij een cafeetje gaan we zitten voor een paar verrukkelijke koffies en gratis wifi. Op elke straathoek zit hier wel een koffietentje, aan keuze geen gebrek.

We hebben ook hier maar een paar uurtjes en we bekijken zoveel mogelijk. Op slechts een paar minuten lopen van het station vind je het voormalige hoofdgebouw van de KGB dat een heel blok in beslag neemt. Nog steeds wordt het afgeraden hier foto’s van te maken.

Als we uiteindelijk onze coupe instappen, net op tijd in verband met het plotse spitsuur bij de bagagekluisjes, snappen we waarom de conductrice ons in onze backpackerskleding zo nakeek. Dit is pas een eerste klas! We hebben een super de luxe coupe voor ons tweetjes met super zachte bedden, gordijntjes en zelfs een tv! Als de trein rijdt komt de conductrice binnen om te vragen wat we willen eten. Warm eten zit namelijk bij de tickets inbegrepen! Ze blijken zelfs een vegetarische optie te hebben.

Tevreden vallen we in slaap, de trein komt al om 7 uur aan in Sint Petersburg maar daar is het een uur vroeger dan in Minsk, dus zetten we de wekker op 5 uur.

De trein mocht dan luxe zijn, dit was de eerste coupe waar we de verwarming niet uit konden zetten en de ramen niet open kunnen. Russen zijn blijkbaar extreem klaar met alle kou die ze normaal te verduren te krijgen want het schommelt binnen tussen de 25 en 30 graden. Zelden hebben we zo verlangt naar een douche. Het meenemen van opfrisdoekjes is zoals voor elke nachttrein geen overbodige luxe. De versnaperingen die op tafel liggen zijn overigens niet gratis, al konden wij geen chocola maken van de prijskaart. Indien je zelf geen eten of drinken mee hebt, ze accepteren in deze trein zowel Belarussische Roebels als Russische.

De eerste douche komt uiteindelijk pas in het Hotel in Sint Petersburg. Wij zitten in het Sky Hotel; verscholen in een zijstraat van de beroemde Nevsky Prospekt straat, op slechts 5 minuten wandelen van het Hermitage. De taxichauffeur die ons ophaalde van het station blijkt geweldig en grappig, al is hij niet erg bedreven in het vinden van ons hotel. Na veel gedruk op allemaal knopjes aan een poort brengt hij ons uiteindelijk naar binnen. We moeten op de zesde etage zijn en hij kijkt bijna zo verschrikt als wij als we geen lift zien. Onze bagage voelt zwaarder dan ooit. In de hal hangt een spiegel op de plek waar je de lift zou verwachten “so you can see how foolish you look when you see there is no elevator” grapt hij. Om de hoek vinden we gelukkig alsnog de lift.

Op dit moment is het in Rusland nog zo dat je moet worden geregistreerd wanneer je Rusland binnen komt en wanneer je langer dan 3 dagen in 1 plaats blijft. Voor dit registratieproces worden door het hotel kosten in rekening gebracht. Wij waren met zijn tweeën ongeveer tien euro hieraan kwijt.

Schoon en gelukkig gaan we even later de straat op. We lopen de halve stad door, bezoeken het Russisch museum en genieten van de overdadige kerstsfeer. En dan te bedenken dat we Minsk al indrukwekkend vonden, dit overtreft alles. Wederom zijn de straten extreem schoon, al zijn de auto’s allemaal bedekt in een dikke laag roet en viezigheid, op straat ligt geen vuiltje en de stad lijkt wel uit louter imposante gebouwen te bestaan. We halen zoveel energie uit dit alles dat we bijna vergeten dat we hier pas een dag zijn. We sluiten de dag vroeg af met een overheerlijke Indiase maaltijd (Restaurant Tandoor, aanrader!) en duiken vroeg ons mandje in om een beetje bij te rusten.

Na een heerlijke slaap waken we bij een druilerige dag. De winter van Sint Petersburg lijkt dit jaar meer op een Nederlandse winter. De sneeuw die hier normaal ligt is er nog niet en vandaag regent het dus zachtjes. Net genoeg om irritant te zijn als je een brildrager bent. We komen al vroeg aan bij het Hermitage, vandaag gaan we de binnenkant bewonderen. We verrekken onze nekken ruim drie uur over alle pracht en praal en hebben nog niet eens alles gezien. Wel leuk dat ze hier in het kader van het Nederland – Rusland jaar allemaal grote Hollandse meesters hebben hangen. Onze tip voor het Hermitage: bedenk wat je wilt zien en maak een keuze, want vier uur hier doorbrengen is te weinig om alles te zien en veel te veel om te bevatten of te willen zien. Tip 2: Op maandag is het gesloten.

Het stadsbeeld met de grachten doet soms ook erg Hollands aan, later lezen we dat dit ook naar Nederlands voorbeeld is gebouwd. Peter de Grote was groot Nederland-fan, en dat begrijpen we natuurlijk wel een beetje.

Hits: 5227
0
Posted by on in Wereldreis 2014
2. C HoBbim ГoДom oftewel Gelukkig Nieuwjaar

Vanaf het Rode plein in Moskou wensen we jullie allemaal een geweldig 2014 toe!!!!

 

Om hier te komen zijn we door ettelijke controleposten gegaan waarbij we zelfs nog een keer terug moesten aangezien een glazen fles wodka meenemen zelfs voor de Russen iets te veel was. Overigens werd het meenemen van een Arabisch kromzwaard door de mensen voor ons onder luid gelach toegestaan, erg veel veiliger voelden we ons dus niet. Nadat we onze Wodka snel hadden overgegoten in een ijlings aangeschafte fles cola (uiteraard deze eerst leeggegooid)waren we, ondanks de controles, ruim op tijd op het Rode Plein samen met onze Braziliaanse vriend Gabriel.

2.blog-kremlinDe wodka bleek nauwelijks voldoende om ons warm te houden tijdens het lange wachten op het aftellen naar het nieuwe jaar. Na het gezamenlijk aftellen barstte om twaalf uur het staatsvuurwerk los. Nadat we een toast op 2014 hadden uitgebracht kwamen we via een andere uitgang van het Rode plein midden in een concert terecht, uiteindelijk zijn we gedrieën richting ons Hostel gegaan alwaar we met de andere gasten nog wat gedronken en getoast hebben.

Bekaf vielen we na drieën in een diepe slaap we waren immers niet alleen op oudejaarsdag naar Moskou gereisd maar de dag ervoor hadden we ook nog te voet zo’n beetje alle bezienswaardigheden van St Petersburg bezocht. Dan vergeet ik nog bijna het extra anderhalf uur lopen om het vegetarische restaurant Botanika te vinden te vermelden, overigens best smakelijk gegeten daar, uiteraard vond Lelle alles lekker daar dus die kon niet echt kiezen. Zij schrijft dit verslag nu verder.2.blog-lenin

Het werd uiteraard de “Happy Vegan” salad, en deze vegetariër werd daar inderdaad erg vrolijk van!

Gek genoeg kregen we van de lange stadswandeling beiden toch wel energie, dat was maar goed ook want we namen even later de nachttrein naar Moskou. De eerste keer dat we een coupe moesten delen. Het Russische stelletje dat tegenover ons zat was jong en vriendelijk maar sprak werkelijk geen woord Engels. Wel keken we bij hun vast de kunst van het Russisch treinreizen af, ze kenden een aantal foefjes die wij niet ontdekt hadden. Zo zitten er onder de bedden metalen bakken die je op slot houdt door er op te slapen, die we zonder hen nooit gevonden hadden.

Eenmaal in Moskou worden we naar ons eerste hostel (hotel met slaapzalen) ooit gebracht. Als we de deur binnen stappen worden we begroet met een blij “mogguh!”en we groeten terug. Beiden partijen hadden een moment nodig om te verwerken dat we in het Nederlands begroet werden. Vijf van de gasten van dit hostel zijn niet alleen zo ongeveer de eerste westerlingen die we tegen komen, maar ook nog eens Nederlands. Ook zij zijn van plan vannacht Nieuwjaar op het rode plein te vieren, maar we komen ze hierna niet meer tegen.

Moskou is een tandje kouder dan Sint Petersburg, al is het hier wel iets langer licht. Oudejaarsdag doen we rustig aan, we doen boodschappen voor lunch en gaan met Gabriel uit eten in een soort sushi tent. Nieuwjaarsdag pakken we al net zo rustig aan. De metrostations hier zijn waanzinnig mooi en we gaan met 1 kaartje pp (ongeveer 1 euro per kaartje) heel Moskou door. Zolang je de poortjes niet uitstapt, blijft je kaartje geldig. Althans, zo beredeneerden wij en het is allemaal prima gegaan. Diepe stations wisselen zich af met prachtig versierde stations met mooie zuilen en uitgebreide schilderijen en reliëfs. Voor de Pink Floyd kenners onder ons: we vonden ook nog een metrostation met allemaal geschilderde afbeeldingen in ronde uitsparingen op het plafond. Alsof ze recht uit Goodbye Blue Sky kwamen. Het een is in ieder geval op het ander geïnspireerd, al twijfelen we over wat er het eerst was. Waarschijnlijk de metro.

2.blog-metroGBSDezelfde metro bracht ons ook nog langs Gorky Park. Ja, we zongen inderdaad stilletjes “Winds of Change”, waarvan ik de tekst eindelijk begrijp nu ik hier ben.

Onze laatste dag in Moskou brengt ons eerst langs het mausoleum van Lenin, waar we met een noodvaart langs zijn gebalsemde lichaam worden geleid. Er wordt gefluisterd dat dit lichaam al vervangen is door een waxen replica, maar onze kennis van gebalsemde lichamen is niet goed genoeg om dit van echt te onderscheiden. Hierna bezoeken we het monument voor de ruimtevaart en de eerste mens in de ruimte; Uri Karkarin.

Wat mij nog het meest verbaasd over het Rusland dat we tot nu toe gezien hebben is dat iedereen zo ontzettend vriendelijk is. Overal lazen we op voorhand dat het zo’n nors volk zou zijn, maar de mensen die wij tegen komen voldoen totaal niet aan dit beeld. Gelukkig maar.

Nu maken we ons klaar voor de Trans Mongolië Express, tot dan!

2.blog-metro1

2.blog-metro22.blog-metro3

Hits: 7812
0
Posted by on in Wereldreis 2014
3. De TransSiberie-Express

De afgelopen dagen waren hectisch en dat wisten we ook van te voren. Wat we ook wisten is dat we hierna vier dagen onafgebroken in de trein zouden zitten dwars door Siberië heen, genoeg tijd om uit te rusten. Alleen deze eerste vier dagen gaan we al door vijf tijdzones heen, maar de klok op alle stations in Rusland geeft de Moskou tijd aan. Dus als we over een paar dagen om vier uur ’s ochtends aankomen in Irkutsk dan is de lokale tijd daar 09:00. Veel schappelijker.

3.lengtetreinWe worden ’s ochtends naar het treinstation gebracht door onze chauffeur, Ibrahim (naar de voetballer Ibrahimovich voegt hij zelf toe). Zo’n all-in georganiseerde reis is soms toch best wel handig, want hij blijft ruim 40 minuten bij ons wachten op het station tot de trein aankomt en legt gaandeweg van alles uit. Zo moeten we voor de dertigste keer sinds we in Rusland aangekomen zijn door een reeks detectiepoortjes. Extra veiligheidsmaatregelen in verband met de aanslagen in Volgograd, zo legt hij uit, normaal staan die poortjes er niet.

Als onze trein aankomt, loopt hij het hele eind met ons mee. De trein is láng en wij zitten bijna helemaal voorin. Hij praat met de provodnika (rijtuig conductrice) en brengt ons naar onze coupe. Op de tekeningen van de tweedeklas slaaprijtuigen hadden we gezien dat er alleen vier persoons coupës bestaan . Vandaar ons ongeloof als blijkt dat wij het enige(!) twee persoonscoupetje hebben dat deze trein heeft. Heerlijk handig met je spullen aangezien Russen alles van kleine kinderen tot huisdieren of muziekinstrumenten mee de trein in slepen.

We richten ons kamertje al snel zo functioneel mogelijk in en nemen plaats voor de treinreis van ons leven. 4 dagen zonder douche gaan nu van start. Als de trein in beweging komt, beginnen ook de reiskriebels in ons zich te roeren, we kijken hier al zo lang naar uit en nu gaat het eindelijk beginnen. Buiten ons trekt uren of dagen lang een besneeuwd berkenbos aan ons voorbij, met af en toe een klein dorpje. In de trein is het onverminderd heet en we proberen bij de provodnika of ze ons raam wil ontgrendelen. Ze kijkt ons aan of we gek zijn en maakt duidelijk dat dat dus niet gaat gebeuren. Af en toe stopt de trein en lopen we in ons shirtje de vrieskou in om af te koelen. Het mag duidelijk zijn, elke halte in oostelijker richting wordt steeds kouder. Al snel zijn we de uren een beetje kwijt, niet alleen omdat we niet weten in welke tijdzone we zitten maar ook door alle kleine hazenslaapjes tussendoor. We vermaken ons met de provodnika (ze lijken allemaal Natasja te heten) en ontmoeten gaandeweg een aantal passagiers. Natasja blijkt in Blagoveschchensk te wonen in het uiterste oosten van Rusland, en is dus de volledige treinreis, 6 dagen, aan het werk. Mies laat haar foto’s zien van Nederland en hoe wij leven.in tme

In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Oriënt expres is dit geen toeristen trein (zoals ik hem me eigenlijk meer had voorgesteld) maar een vrij gewone Russische trein. Veel passagiers blijven dan ook maar een paar haltes aan boord. De afstanden tussen de haltes zijn natuurlijk wel immens en we nemen ons voor nooit meer te klagen dat zeeland zo ver weg is.

Een man die in Perm is ingestapt en woont in Yekaterineburg (een uur of 6 verderop) excuseert zich wel tien keer voor het feit dat hij geen Engels spreekt en legt ons vervolgens in het Engels uit dat de winter zo ongewoon mild is tot nu toe. Er ligt slechts zo’n 30 cm sneeuw terwijl minstens een meter toch wel minimaal is. Gaandeweg bereidt hij ons, in het Engels, voor op fotomomentjes, een kerkje of ander mooi plekje dat komen gaat. Ze blijken allen bijzonder lastig te fotograferen uit een bewegende trein, maar we klikken er lustig op los. Dat is het mooie van treinreizen, je ontmoet zoveel mensen en hebt de kans met ze in gesprek te komen.

3.ijsbrekerDe tweede dag rijden we voor het eerst Siberië binnen, het landschap met alle mooie berkenbossen is verruild voor een vlak woest landschap. Uren en uren aan niemandsland, wel honderden kilometers lang. Ik vind het schitterend en geniet. Ook in de trein is het nu merkbaar kouder, de binnenkanten van de ramen zijn bevroren en we hebben vannacht toch maar met dekens geslapen. Op een bord zien we dat het hier nu -25 graden is, OVERDAG, in de stralende zon!! Onze bestemming ligt nog twee dagen dieper Siberië in en we vragen ons af wat nog komen gaat. Elke langere stop stappen we even uit om de benen te strekken en de frisse lucht te voelen. Dan worden we omringd door Baboeshka’s, russische moedertjes die hun zelfgemaakte etenwaren en breiwerken te koop aanbieden. Sokken, sjalen, mutsen, alles kunnen we krijgen. Op dit moment staan we stil in Omsk, we waren zojuist even buiten en ademhalen doet gewoonweg pijn aan je longen zo koud is het. De provodnika is zoals bij ieder station bezig met metalen staven de remmen en de veringen van de draaistellen ijsvrij te maken en kruipt daarvoor zelfs onder de trein, terwijl wij allang alweer naar het warme binnen zijn gevlucht.

Twee stellen verder op bevindt zich een restauratie rijtuig, dat wat, maar niet veel, eten verkoopt. Elke rijtuig heeft ook een eigen samovar (heet watertap) en we hebben een hele koffer mee waar alleen maar eten in zit. Noodles, cup a soups en pasta’s, maar ook sultana’s, stroopwafels, boterkoek en kano’s! Gelukkig maar want vegetariërs vinden ze hier maar rare mensen.

Van te voren hadden we al vodka ingeslagen, om eens echt lekker samen Russisch te kunnen proosten en de provodnika verzorgt ons goed en we worden soms door haar van bier voorzien. ’s Ochtends, of ‘s middags want wat maakt het uit. In Rusland werd bier overigens tot voor kort als frisdrank beschouwd omdat het zo weinig alcohol bevat. Leuk volk, dat mag ik wel!SAM 8957

Alles verloopt op rolletjes, of eigenlijk op rails en de dagen beginnen een beetje in elkaar over te lopen, tot op de derde dag Natasja besluit dat het echt niet kan met dat rare vegetarische kind. ’s Ochtends vroeg staat ze met een mandarijn en een appel voor onze ‘hut’, en de Russische hospitaliteit komt ‘s middags echt tot zijn recht; eerst heeft ze geregeld dat er een vrouwtje langs komt met twee warme broodjes met aardappel er in. Een hele aparte combinatie, het heeft wat weg van een hartige oliebol, geen twee seconden later komt ze vragen of ik ook kool en komkommer lust. Ik hoop dat ze voor vanavond bedoelt, ik zit waanzinnig vol na die twee caloriebommen van zojuist. Maar nee. Tien minuten later staat ze met een vers gemaakte salade aan de deur. Een enorme bak waarvan ze gelukkig maar een gedeelte op mijn bord schept. Genoeg om het hele bord te vullen, dat dan weer wel. Ik lach breeduit want dit ziet er wel heerlijk uit en ik vind het ongelooflijk lief, al barst ik bijna uit mijn voegen. Maar opeens heeft ze een idee en staat ze met een heel brood naast me. Ik gebaar duidelijk dat ik slechts één plakje hoef en zij gebaart duidelijk dat ik wel een heel dún raar vegetarisch meisje ga worden als ik zo door ga. Voldaan eet ik mijn salade met een enkel sneetje brood terwijl Mies hongerig op zijn broodjes vlees wacht. Ze kennen ons inmiddels hier, dat mag duidelijk zijn. Maar daar staat Natasja weer, in de deuropening. Met een enorme plak opgerolde cake. Vegetarisch, vegetarisch zegt ze, terwijl ik in een deuk lig. Even later prop ik de helft van de plak stiekem in een bakje voor Mies. Dit eten is bedoelt om mij aan te laten sterken (Ik lig al drie dagen op bed boekjes te lezen en uit te rusten van de vele indrukken, maar dit wordt blijkbaar geïnterpreteerd als lamlendige verslagenheid als gevolg van alles overheersende honger. Een deel van de cake eet ik voor de vorm zelf en ik kan alleen maar hopen dat de Russische hospitaliteit ook grenzen kent, anders word ik rollend uit deze trein geduwd straks. Een voordeel, met dit extra speklaagje zal ik het zeker niet koud hebben hier in Siberie.draaistel wissel

Uiteindelijk komen we na 5021 kilometer (alle 5021 besneeuwd) en 89 uur treinreizen stipt op tijd aan in Irkutsk. We kunnen niet zeggen dat we ons schamen voor het Nederlandse spoor maar het tegendeel gaan we hier ook niet verkondigen.

We nemen afscheid van Natasja die dolblij is met haar nieuwe delftsblauwe klompjes en lopen bijna in de armen van Anna, die het begin van ons volgende avontuur inluidt.

 

 

 

Hits: 4458
0
Posted by on in Wereldreis 2014
4. Siberische busrit

Vanaf het station van Irkutsk werden we opgehaald door Anna die ons meteen per busje naar de volgende bus brengt die nog op ons staat te wachten. Wat een luxe, dat georganiseerd reizen, dit zijn we echt niet gewend maar met deze temperaturen is het naast luxe ook erg efficiënt en wel noodzakelijk.
Het busje brengt ons van Irkutsk naar Olkhon. De reis begint koud. We worden in een minivan gekwakt met een vijftal locals. De enige overgebleven plekken, want de locals zijn niet gek, zijn bij de niet goed afsluitende schuifdeur. Met -30 is het tochtje dat binnenkomt op z’n zachtst fris te noemen. Al snel trekt mies zijn schoenen uit om iets van gevoel terug in zijn tenen te krijgen, ik zit tegenover hem en hij plant z’n voetjes onder mij. In een handschoen die weer is gewikkeld in een sjaal.  De chauffeur gaat als een duivel. De wegen zijn slecht en iets aan de auto is kapot al weten we niet wat. Maar hij rijdt ruim een half uur van garage naar garage om een onderdeel dat ze nergens hebben.
Als ik wil kijken hoe hard hij nou eigenlijk rijdt over deze kronkelende kapotte paden zie ik dat de snelheidsmeter defect is. De enorme barsten in de voorruit waren ons al niet ontgaan. Na een paar uur hobbelen, krijgen we het eindelijk een beetje warm. Dat is mooi want dit busritje duurt zo'n 7 uur. En dat nadat we net 89 uur non-stop in de trein hebben gezeten.
Precies als Mies de legendarische woorden uitspreekt dat hij denkt dat we er wel wat eerder zullen zijn met deze snelheden houdt de weg plots op te bestaan. We rijden, nou ja rijden, over een onverhard pad verder. Niet dat de chauffeur daarop zijn snelheid aanpast. Een wilde gok voor wat hij moest kopen zijn misschien nieuwe veringen, want het busje trilt en ratelt bijna uit elkaar. Het geheel maakt een oorverdovend geluid en de schuifdeur komt zeker 5cm uit zijn sponning. Snel pakken we onze schoenen en tassen weg bij de deur want de chauffeur schijnt niet te merken dat de weg is verdwenen of dat zijn busje bezig is uit elkaar te ratelen.Olkhon
Het gehele busje komt uiteindelijk aan bij het veerbootje naar het eiland Olkhon. Na een korte overtocht waarbij we ,soms als een klein ijsbrekertje, door het ijs gaan bereiken we de overkant. Normaal is het meer allang dichtgevroren maar door de milde temperaturen (voor Siberische begrippen) is autoverkeer over het ijs nog niet mogelijk.


Olkhon
nikita guesthouseEenmaal op Olkhon wacht ons, na weer een hobbelige busrit in een ander aftands busje een geweldig guesthouse, Nikita. Allemaal kleine knusse houten huisjes een dorpje eigenlijk, met een beetje een hippie sfeer. Die sfeer zal later versterkt worden als twee andere gasten blij beginnen jointjes te draaien maar eerst worden we overvallen door een sms met slecht nieuws. Anna bericht ons dat we morgen meteen terug moeten. De ferry boot waarmee we door het ijs/ water zijn gevaren zal morgen voor het laatst varen i.v.m. het verslechterde weer, hij blijkt niet langer in staat het ijs onderweg te breken.
Daar zitten we dan vol plannen voor dit eiland na een helse vijf uur durende bustocht. Toch zijn we blij dat Anna erop stond haar telefoonnummer door te geven. De hotel eigenaar verteld ons dat er niks aan hand is en dat de boten over een paar dagen gewoon nog gaan. Bovendien blijft het Koreaanse meisje dat met ons aankwam ook dus kunnen we morgen wel een excursie bij hem boeken. We vermoeden dat deze man dollartekens in z’n ogen heeft en sms’en nogmaals met Anna. Zij deelt onze zorg en regelt kosteloos voor de volgende dag transport en accommodatie. We waren al onder de indruk van de service maar o wat zijn we nu blij. We genieten onze laatste en enige avond op Olkhon met volle teugen. We zijn in de enige gezamenlijke ruimte en we halen onze Wodka en bier maar even op uit onze kamer, dit voorbeeld wordt al snel gevolgd en de spiritualiën worden gedeeld evenals diverse verhalen.
citerTwee gasten uit Letland beginnen een spontaan concert, de een bespeelt trommels en de ander speelt Citer. Al snel wordt de “band” aangevuld met een lokale oude man met een gerimpeld en doorgroefd gezicht. Hij bespeelt de accordeon. Na enkele Russische smartlappen en na aandringen van ons geeft hij aan in 9 talen te kunnen zingen deze krijgen we dan ook allemaal te horen. Wat ons betreft kan hij er nog een aan toe voegen, expressie!!. Wat een avond, Mies heeft de band zelfs nog even aangevuld met het muziek maken met lepels, rondom gelukkig gaan we naar bed.
Op Olkhon lopen nog een aantal honden rond die wel verzorgd zijn maar niet echt bij iemand horen. De onderdanigste van het stel heeft mij al snel geadopteerd en s’avonds duikt ze stiekem ons hotelgebouwtje in. Ik leer haar wat kunstjes, ze blijkt dol op Kaneel Sultana's, en ik leg een van onze voetenkleedjes in de toch nog koude gang. Ze gaat er meteen op liggen, de schat. Hopelijk heeft ze warm kunnen slapen, want 's ochtends is ze alweer verdwenen.
We ontbijten goed, volledig onwetend van de helse bustocht die ons staat te wachten. De reis zal compleet verschillen van de heenreis: de bus zal ditmaal zo heet zijn dat we dreigen flauw te vallen. De chauffeur rijdt tergend traag, er komt nog eens drie uur reistijd bij(!), de pont moest 2 keer varen om alle reizigers over te zetten, onze backpacks worden door ruimtegebrek op het dak gebonden. Gevolg: als Mies 's avonds wil douchen is de shampoo nog steeds bevroren. Toch biedt dit ons een unieke kans. We hadden vooraf een keuze moeten maken waar we vanaf Irkutsk naartoe zouden gaan: Olkhon of Listvyanka maar Anna heeft nu voor één dag transport en accommodatie in en naar Listvyanka geregeld. We krijgen dus van alles wat te zien. We overnachten in een homestay. Dus bij iemand die zijn huis ter beschikking stelt aan toeristen. De dame in kwestie is zeer vriendelijk maar we voelen ons slecht op ons gemak, we komen laat terug van het verkennen van de stad en durven niet goed meer te gaan douchen(maar doen t toch) en s’avonds fluisteren we naar elkaar om haar maar niet te wekken.baikalmeer
De volgende dag volgen we de rivier van Irkutsk naar het Baikalmeer. Deze rivier bevriest nooit en erboven hangt een continue dikke muur van mist door het temperatuur verschil. Wanneer dit uitmondt in het Baikalmeer is het uitzicht echt adembenemend. We hebben het gehele guesthouse in listvyanka voor onszelf, een heel vreemde gewaarwording, en ontdekken te voet dit schattige kleine dorpje. Het is hier ook mogelijk om een tocht met sledehonden te maken en er is een klein museum met veel informatie over het Baikalmeer ( in het Russisch dat wel)
De volgende dag, na het ontbijt, worden we door Vladimir opgehaald en rijden we terug naar Irkutsk. Onderweg moet hij een omweg maken door een klein dorpje, iets met het afgeven van een sleutel gebaard hij. We komen aan bij een schattig huis dat zíjn huis blijkt te zijn. Of we binnen willen komen! Het is werkelijk een prachtig iemi mini Hans en Grietje huis. Met een oud keukenstelletje en aan elke muur een kleurrijk mozaïek van porselein dat door zijn vrouw is gemaakt. We durven geen foto’s te maken maar het is schitterend.
SAM 9448Terug in Irkutsk bevinden we ons eindelijk weer in een echte stad. Met Wi-Fi en cappuccino's. Twee dingen die wel erg prettig zijn als je door de koude zeer regelmatig ergens naar binnen moet vluchten om op te warmen. Bij een fastfoodzaak die zich Domino noemt bestellen we een patatje met. De patat wordt even in de magnetron gegooid zodat hij goed slap is (bleghhhh) en de mayo is een mengsel van knoflook met knoflook en knoflookextract én knoflookmayo. Slapen in de Homestay zit er voor ons niet in, de temperatuur binnen is rond de dertig graden en ook al hebben we een balkon, de deuren mogen niet open -ook niet eventjes- want dan gaan haar orchideeën dood. Het ontbijt dat ze voor ons klaarzet voor in de treinreis naar Mongolië maakt echter alles goed; een heel brood, smeerkaas, yoghurtdrink, theezakjes, appelsap, appels, plakjes kaas en een tomaat. Dat is nog eens een lunchpakket.
Later in de trein ontmoeten we  2 van de 5 Nederlanders die we in Moskou al eerder ontmoette.
Bij de grensovergang naar Mongolië waar de douaneperikelen 6 uur duren, maken we er met z’n vieren het beste van. We kopen en drinken de volledige biervoorraad van de provodnik op en eten de laatste Nederlandse koeken, kano's.
De wc's blijven de gehele tijd bij de douane gesloten en al snel hebben we spijt van onze bierconsumptie maar we hebben vooral veel plezier.

Proost!

Bekijk de foto's van Siberie hier!

 



Hits: 1470
0

Mies & Lelle zijn:

 

na hun Wereldreis van

356 dagen 15 uur en

30 minuten weer thuis!

 

Laatste Update

 2 Maart 2018( klik op blauwe link)

 Nieuwe Blog The Ring of Fire

 Bezochte landen overzicht

 Wereldkaart met onze route

 Verhalen Terugblikken

 Artikel Handige app's aangevuld

 Onze Records

 

Blog Wereldreis

Laatste Blog

21. Surfin' USA!!

Onze Records

Laatste aanpassing: 12-03-2018

 

ALLE REIZEN

 

* Totale afstand: 182045km

(=trein, boot, vliegtuig,bus, motor)

dat is 4,55x omtrek vd aarde.

# Dagen onderweg: 472

# Vluchten: 41

# Vlieg km's: 131868 km

# Motor km's: 2900 km

# Vlieguren: 116

# Treinreizen: 31

# Treinuren: 386

# Trein km's: 24321  km

# Overnachtingen in de trein: 24

# Busreizen: 80

# Busuren : 440

# Busafstand: 21890Km

# Overnachtingen in de bus: 16

#  Bezochte landen: 40

Spanje-Thailand-India-Nepal-Cuba-Mexico-Duitsland-Belgie-Luxemburg-Zwitserland-Italie-Polen-Wit Rusland-Rusland- Mongolie-China-Vietnam-Cambodja-Myanmar-Maleisie-Singapore-Indonesie-Australie-Hawaii/VS-Panama-Colombia-Ecuador-Peru-Bolivia-Chili-Argentinie-Uruguay-Brazilie-Frans Guyana-Suriname-ZuidAfrika-Swaziland- Lesotho-Griekenland-Finland

# Continenten: 6

* Hoogste plaats:  Bolivia 5010m

* Laagste plaats: -30 meter Arus Balee Banda Aceh Indonesie

* Aller Noordelijkste plek: Luosto,Finland: 67.0849145-26.95436319999999

* Aller Zuidelijkste plek: Sydney, Australie:-33.867487, 151.206990

* Aller Westerste plek: Haleiwa, Hawaii/VS21.592761,-158.103411

* Aller Oosterlijkste plek: Sydney, Australie:-33.867487, 151.206990

* Paspoort stempels: 70

* Hoogste temperatuur: 47 gr C,Bagan Myanmar

* Laagste temperatuur: -31 Irkutsk Rusland

* Dokters bezoeken: 2 (L, Varanasi & Bangkok)

* Keer aan de Delhi belly: 2 (M&L)

* Vervoermiddelen: 40 (vliegtuig-auto-longtailboat-speedboat-fiets-kameel-olifant-kayak-tuktuk-riksja-scooter-trein-vrachtwagen-oldtimer-bus-jeep-kano-vlot-motor-rubberboot-trollybus-jonk-bullettrain-veerboot-tandem-golfkar-pont-catamaran-jukung-triksja-kabelbaan-zeiljacht-zandbuggy-zandboard-sportvliegtuig-helicopter-SafariJeep, Sledehondenslee, Sneeuwscooter,Rendierenslee)

 

WERELDREIS:

 

# Vluchten: 20

 - Vlieguren: 56

* Treinreizen: 24

 - Treinuren: 305

* Busreizen: 80

 - Busuren : 440

# Busafstand: 21890 

# Bezochte landen: 26

# Dagen Regen: 25

# Continenten: 5-Europa, Azie, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Oceanie

# Gestolen spullen: Niks 

- Totale afstand: 86193Km 

- meeste dagen op 1 plek: 14-Bocas Del Toro, Panama

# Foto's/ video's: 34425

- Goedkoopste overnachting: E3,50(Thanh Hoa, Vietnam)

- Duurste overnachting: E95,87 (Resort Hue, Vietnam)

# Dagen zonder (warme) douche: 30

# Zonsondergangen aan het strand: 26